Mij werd gevraagd om wat te schrijven voor deze plek – en ja, natuurlijk wil ik dat. Ik ben een vrouw van 66 jaar en wil mijn ervaring delen, omdat deze specifieke therapie mij zóveel heeft gebracht. Ik kom daar later op terug. Maar pfff… wat haal ik op mijn hals? Het is zóveel, en waar moet je beginnen?
Drie jaar geleden was ik volledig op. Twee burn-outs binnen een paar jaar, gevolgd door twee onverwachte operaties binnen zeven maanden. Lichamelijk herstelde ik goed, maar geestelijk ging het steeds slechter. Ik huilde bijna 24 uur per dag en voelde alleen maar frustratie. Wat ís er met mij aan de hand? Ik had toch alles op orde? Een lieve man, een groot gezin, kleinkinderen, een fijne baan in de zorg, een geloof (dat stond dan wel op een laag pitje), familie, vrienden… Op papier had ik een goed leven, niks tekort. Maar ik voelde me zo eenzaam en wilde eigenlijk niet meer leven.
In die duisternis kwam Taner op mijn pad, via iemand die heel positief over hem sprak. Vanaf het eerste moment was er een klik – wat natuurlijk niet vanzelfsprekend is. Iemand die zó snel doorziet en aanvoelt wat er speelt… alleen dat al gaf me een beetje opluchting. Hij sprak het woord ‘PTSS’ uit. Huh? Ik? Ik kende dat alleen van oorlogsveteranen. Maar goed – wat het ook was, ik stond open voor hulp. Ik wilde me niet meer zó voelen. En gelukkig wilde Taner mij begeleiden.
Er kwam een voorstel: 3 à 4 keer per week therapie. Dat vond ik toen veel te zwaar. Uiteindelijk werd het 2 keer per week. En ik kan je vertellen: er gingen heel wat zakdoekjes doorheen, maar vooral – zulke mooie, diepe, intense gesprekken. Deze therapie is gericht op de kern. Op het ontwikkelen van een gezonde identiteit, waardoor je jezelf leert accepteren zoals je bent. Veel van mijn patronen kwamen uit mijn jeugd – patronen die ik niet herkende, maar die wél mijn gedrag bepaalden. Copinggedrag. Minderwaardigheid. Perfectionisme. Aangepast zijn. Maar… wie bén ik eigenlijk echt?
De kracht van deze therapie ligt in de herhaling. Ja, ik dacht soms: “Dat heb ik al gehoord” of “Dat heb ik al opgeschreven.” Maar dát is precies de kracht. Door herhaling ging ik het echt voelen. Ging ik het echt begrijpen. Laag voor laag werd er afgepeld. Tot ik bij de kern kwam.
Taner – iemand met zelf een zwaar verleden – wist met zijn vakkennis, liefde en eerlijkheid precies te raken waar het moest. Hij begreep me als geen ander. Die herkenning, die erkenning – voor mij was dat zó belangrijk. Het was een lange, intensieve, eenzame maar ook leerzame weg. Ja, je moet het uiteindelijk zélf doen – maar het maakt je sterker. En natuurlijk zijn er nog wel eens terugvallen, maar ik heb nu zoveel handvatten dat ik weet: dat mag. Dat hoort erbij. Ik ben een mens, geen robot.
Er zijn nog steeds triggers in mijn leven. Maar de vraag is nu: hoe ga ik ermee om? Eén voorbeeld – waar ik nu veel aan heb en echt toepas:
Ik bepaal de waarde van een woord – geschreven of gesproken. Ik kijk wat ik ermee doe. Ik betrek het niet meer op mijzelf als persoon.
En nog iets belangrijks: vroeger zei men tegen mij “Je moet egoïstischer worden.” Maar niemand vertelde hóe. En dat woord had voor mij een negatieve lading. In een van de gesprekken met Taner kwam het woord ‘zelfzorg’ naar boven. BAM – die kwam binnen. Zelfzorg betekent dat je goed voor jezelf zorgt zonder een ander tekort te doen. Zo’n mooi woord.
Het gaat nu goed met mij. Mijn dankbaarheid is niet in woorden uit te drukken. Dankzij de onvoorwaardelijke liefde van mijn man – die alles van dichtbij heeft meegemaakt – én dankzij Taner ben ik de vrouw geworden die ik vandaag ben. Iemand die zichzelf kent. Zichzelf accepteert. Iemand die er mag zijn. Met haar goede én minder goede kanten. Iemand met een gezonde identiteit. Een juweel. Uniek. Waardevol. Iemand die weer kan voelen. Kan genieten.
En dat wens ik jou ook toe. Vanuit de grond van mijn hart. In welke situatie je ook zit: durf. Heb moed. Zet die eerste stap. Het is eng – maar jij mag er zijn.
Lieve groet,Anoniem
